Projekty domów
do 120m²

Projekty domów
120 - 160m²

Projekty domów
powyżej 160m²

Wszystkie
projekty domów

Projekty domów
z dopłatą

Zadzwoń:
(071) 798 38 00

 
2006-09-04
Wykończenie elewacji, ścian wewnętrznych i podłóg  

Tynki elewacyjne

Elewacja często uznawana jest za wizytówkę domu. Nic dziwnego bowiem jej kolor struktura materiał z jakiego jest wykonana składają się na wygląd budynku i jego postrzeganie. Często oddaje ona charakter budynku podkreśla go lub tworzy. Decyzji o sposobie wykończenia elewacji oprócz pobudek estetycznych powinny towarzyszyć względy praktyczne.

Elewacja której zadaniem jest ochrona ściany przed czynnikami zewnętrznymi powinna być trwała odporna na ewentualne uszkodzenia lub niszczące działanie warunków atmosferycznych niekłopotliwa w utrzymaniu w czystości nie wymagająca częstych napraw czy odświeżania pozwalająca zachować swój pierwotny wygląd. Zazwyczaj o wyborze materiału do wykończenia elewacji decydują również: cena czas wykonania sposób montażu i panujące warunki atmosferyczne.

Tynki

Popularnym sposobem wykańczania elewacji jest pokrywanie ich tynkiem. Na ryku istnieją różne jego rodzaje każdemu przyporządkowane są określone właściwości i przeznaczenie. Powinny cechować się odpornością na działanie czynników atmosferycznych i dobrze wiązać się z podłożem. Nie powinny więc pękać rysować się odbarwiać czy też odpadać od ściany. Aby wykończona tynkiem elewacja przynosiła satysfakcję i nie sprawiała kłopotów w trakcie eksploatacji budynku ważne jest zachowanie kilku zasad podczas jej wykonywania.

Od momentu postawienia ścian i przykrycia ich dachem powinno minąć kilka miesięcy (ok. pół roku) aby budynek mógł osiąść w gruncie. Wewnątrz domu powinny być zakończone wszelkie prace "mokre" - tynki wewnętrzne oraz betonowe podkłady wykonane i wyschnięte. Zagwarantuje to wykonywanej elewacji bezpieczeństwo przed zawilgoceniem od wewnątrz. Powinien też być sprawny system rynnowy. Zakończone muszą być wszelkie prace instalacyjne na zewnątrz (podejmowane np. przy planowanym oświetleniu na zewnątrz budynku lub przy montażu czujników).

Tynk należy nakładać w odpowiednich warunkach pogodowych na dobrze przygotowane podłoże. Optymalna temperatura sprzyjająca pracom tynkarskim mieści się w przedziale 5-20°C. Najbardziej sprzyjają pracom brak wiatru umiarkowane zachmurzenie i nasłonecznienie. Najlepszym terminem prowadzenia prac tynkarskich jest wiosna lub jesień.

Tynk podkładowy (obrzutka) który ma zwykle grubość 8-10 mm powinien być nakładany w co najmniej dwóch warstwach metodą "mokre na mokre". Nigdy nie należy nakładać jednorazowo warstw grubszych niż 20 mm; jeśli ma być wykonany naprawdę gruby tynk należy robić to warstwami z zachowaniem przerw technologicznych i nadając każdej kolejno nałożonej warstwie odpowiednią szorstkość np. przeciągając twardą szczotką po niestwardniałym jeszcze tynku.

Tynk nie powinien być nigdy mocniejszy niż zaprawa użyta do murowania ścian. Przed nakładaniem tynku dekoracyjnego należy zachować przerwę technologiczną - 1 dzień na każdy 1 mm grubości tynku podkładowego (np. 10 dni dla tynku grubości 1 cm). Wybór tynku powinien być zdeterminowany rodzajem technologii w jakiej wybudowana jest ściana. W przypadku gdy ściany domu są jednowarstwowe (np. z ceramiki lub betonu komórkowego) i nieocieplone najlepiej zastosować tynki o dużej paroprzepuszczalności. Do wykonania elewacji na ścianach zbudowanych w technologiach tradycyjnych - z pustaków a także na powierzchniach drewnianych i drewnopochodnych (po uprzednim zamocowaniu stalowej siatki) - używa się tynków cementowo-wapiennych.

Jeśli ściana jest gładka i równa wykonana np. z bloczków klejonych na cienkie spoiny (beton komórkowy silikaty) wówczas nakłada się na nie tynki cienkowarstwowe. Są one również elementem systemów dociepleń z wełny mineralnej lub styropianu stosowanych w przypadku ścian dwuwarstwowych.

Ściany trójwarstwowe w których warstwę elewacyjną zbudowano z cegieł lub pustaków wykańcza się tynkami tradycyjnymi lub cienkowarstwowymi. Jeśli warstwa elewacyjna wykonana jest z cegieł klinkierowych licowych lub silikatowych nie wykańcza się jej a jedynie starannie spoinuje.

Tynki tradycyjne (cementowo-wapienne)

Dobrze chronią przed niekorzystnym działaniem czynników atmosferycznych ponieważ są grube i ciężkie poprawiają też izolację akustyczną. Można je przygotować samodzielnie na budowie mieszając odpowiednie składniki. To metoda najtańsza ale też i bardzo pracochłonna - najczęściej układa się aż trzy warstwy (obrzutkę narzut i wykańczającą gładź). Tynki tradycyjne są trudne do układania a ponieważ są białe stosunkowo szybko się brudzą. Jeśli chce się uzyskać inny kolor elewacji trzeba ją pomalować farbą do ścian zewnętrznych. Można też skorzystać z gotowych mas oferowanych przez wielu producentów - takie tynki są łatwiejsze do przygotowania i nakładania a ponadto są dostępne w wielu kolorach.

Tynki cienkowarstwowe

To gotowe mieszanki mające bogatszą kolorystykę i różnorodność faktur niż tynki tradycyjne od których są znacznie droższe ale znacznie łatwiejsze do układania (tylko jedna warstwa). Stosuje się je przede wszystkim na ścianach dwuwarstwowych z zewnętrzną warstwą ocieplenia z wełny mineralnej lub styropianu do tynkowania ścian domów ocieplonych metodą lekką mokrą. Ponieważ układa się je łatwo i szybko posiadają też niepodważalne walory estetyczne; stosuje się je także jako alternatywę dla tradycyjnego tynkowania ścian. Nadają się na ściany budowane z bloczków klejonych na cienkie spoiny (z betonu komórkowego i silikatów) a także na podłoża gładkie które trudno byłoby pokryć tynkiem tradycyjnym. W zależności od użytego spoiwa dzielą się na: mineralne akrylowe silikonowe silikatowe.

Tynki mineralne

Przy odpowiednim doborze składników są odporne na wpływy atmosferyczne i wodę mają też dobrą paroprzepuszczalność. Są najtańszymi spośród tynków cienkowarstwowych. Dostępne w kolorze białym (do malowania) oraz w ponad stu jasnych kolorach. Stosuje się je na tradycyjnych podkładach tynkarskich i w systemach ocieplenia metodą lekką mokrą z użyciem wełny mineralnej. Wykorzystywane są także jako zewnętrzna warstwa tynków tradycyjnych. Najlepiej sprawdzają się na terenach o niewielkim zanieczyszczeniu powietrza. Są bardzo trwałe a z upływem czasu zawarte w nich spoiwo twardnieje i poprawia właściwości pokrycia.

Tynki akrylowe (żywiczne)

Są odporne na wpływy atmosferyczne za to mają niską paroprzepuszczalność. Występują w wielu kolorach (najtańsze są białe). Przeznaczone są do stosowania na surowych ścianach i w systemach ocieplenia metodą lekką mokrą z użyciem styropianu. Warto wiedzieć że tynki i farby akrylowe ulegają procesom starzenia szybciej niż tynki mineralne oraz że jeżeli wymagaja naprawy to nawet przy użyciu do niej tynku akrylowego z tej samej partii co zastosowany wcześniej jej miejsce będzie się zawsze różnić odcieniem od reszty - należy więc albo pomalować całą ścianę albo jeszcze raz ją otynkować.

Tynki silikonowe

Dłużej niż inne tynki zachowują pierwotną barwę są elastyczne odporne na wpływ czynników atmosferycznych mają wysoką paroprzepuszczalność. Są jednak dość drogie. Polecane do ścian "oddychających" i do elewacji o intensywnych kolorach. Nie płowieją.

Tynki silikatowe (krzemianowe)

Posiadają właściwości podobne do silikonowych są jednak mniej elastyczne i znacznie tańsze. Dostępne zazwyczaj w pastelowych kolorach. Stosuje się je w systemach ocieplenia metodą lekką mokrą. Z powodzeniem mogą być używane do wykańczania elewacji nawet w miejscach charakteryzujących się dużym zanieczyszczeniem powietrza. Powinno się je nakładać - podobnie jak tynki mineralne - w warunkach stałej wilgotności powietrza którą wykluczają długotrwałe opady deszczu oraz zamglenia. Ściany natomiast na których będą prowadzone prace tynkarskie powinny być starannie oczyszczone wyrównane i nawilżone.

Tekst i zdjęcia pochodzą z poradnika "Jak budować"

Wyszukiwanie tekstowe: